نقطه مجهول

گویا توی صداوسیما و در انظار عمومی یک زن و شوهر همدیگر را برای تبریک عید فطر در آغوش کشیده اند. توی توییتر که میگشتم به واکنشهای منفی عجیب و غریبی برخورد میکردم که حسابی متعجب و البته عصبانیم میکردند. وقتی تعدادی از واکنشهای منفی را برای مادرم میخواندم، بی اختیار اشکهایم میریخت. از تعجب یا عصبانیت یا غم، نمیدانم! وبلاگ را باز کرده ام که از احساسم بعنوان یک فرزند، از دیدن محبت پدر و مادرم به همدیگر بنویسم.بچه خیلی زودتر از آن چیزی که فکرش را بکنید، عقلش به کار میافتد و معنای رفتارها را تشخیص میدهد و میفهمد. بچه حتی میفهمد شما کی تظاهر میکنید و کی نه! اما چرایی تظاهر به چیزی کردن برایش قابل هضم نقطه مجهول...

یکی از دوستان مجازی هست که تا به حال صدایش را نشنیدهام. تمام تصورم از صدایش به یک ویدیوی چند ثانیهای برمیگردد که او پشت دوربین در حال خندیدن است. داشتم با خودم فکر میکردم چه تجربه جالبی دارم و حواسم نیست! اینکه تنها صوتی که از کسی شنیدهای، صدای خندیدنش باشد خیلی هیجان انگیز است. نیست؟

نقطه مجهول...

حالا من سردرگم ترین انسان تاریخم!

نقطه مجهول...

دیدین بعضی چیزا انقد خوب و دستنیافتنین که حتی وقتی که آدم داردشون دلش براشون تنگ میشه؟ حتی بیشتر از وقتایی که نداردشون..

نقطه مجهول...

یادتان هست گفتم کسی هست که فقط صدای خندیدنش را شنیده ام؟ امروز صدای حرف زدنش را هم شنیدم و خب، درست است! مثل بچهها ذوق کردم! انگار که چیز خیلی مهمی کشف کرده باشم. وقتی بعد از مدتهای زیادی که از آشناییم با کسی میگذرد صدایش را برای اولین بار میشنوم، همینطور کودکانه ذوق زده میشوم. خصوصا اگر آن فرد برایم تا حدودی عزیز هم باشد!

نقطه مجهول...

و میبینم چطور یک غریبه میتواند حال آدم را بهتر از هزار دوست خوب کند.. و جمله صاد که میگفت:"بعضی ها را که خلاصه کنی فقط خوبند." و میبینم خلاصه بعضی ها چقدر قشنگ است.. و چقدر به این جمله نزدیک!

نقطه مجهول...

یادم نیست آخرین بار کی خواب خوب دیده بودم، همیشه خوابهایم چیزی داشته اند برای اینکه ازشان بترسم و حس بدی بگیرم. البته حتی یادم نیست آخرین بار کی خواب دیده بودم. شاید چند ماه پیش.. نمیدانم.. بهرحال بعد از مدت قابل توجهی (نسبت به عادت همیشگی خوابهایم قابل توجه است) خواب دیدم. آن هم یک خواب خوب. یک خواب خیلی خیلی خوب. آنقدر خوب که احساس میکنم عاشق یکی از آدم های توی خوابم شدم که در واقعیت زندگیم وجود خارجی ندارد. حتی جزییات چهره اش یادم نمانده. اسمش را هم نمیدانم. ولی واقعا.. جدا.. از ته قلبم دوستش دارم و وقتی به این فکر میکنم که چقدر دلم میخواهد یکبار دیگر خوابش را ببینم، بغض میکنم و اشکهایم م نقطه مجهول...

طفلکی پیچک توی چشمهاش، دیگر برگی برایش باقی نمانده بود که دور مژههایش بپیچد..

نقطه مجهول...